است ، آيات پشت سر اين آيه است كه از كفر و بى ايمانى آنها سخن مىگويد .
نظير همين موضوع در آيات مربوط به مسيح ديده مىشود كه وقتى خداوند در روز رستاخيز از او مىپرسد آيا تو مردم را به عبادت خويش و مادرت دعوت كردى ؟ ! او صريحا اين مساله را انكار مىكند و اضافه مىكند إِنْ كُنْتُ قُلْتُه فَقَدْ عَلِمْتَه : « اگر من چنين سخنى را گفته بودم تو مىدانستى » ( سوره مائده آيه 116 ) .
در آيه بعد اضافه مىكند اكنون كه آيات پروردگار و حقانيت اين دعوت بر تو آشكار شده است « در صف كسانى كه آيات الهى را تكذيب كردهاند مباش كه از زيانكاران خواهى شد ( * ( وَلا تَكُونَنَّ مِنَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِ اللَّه فَتَكُونَ مِنَ الْخاسِرِينَ ) * ) .
در واقع در آيه قبل مىگويد اگر ترديد دارى ، از آنها كه آگاهى دارند بپرس ، و در اين آيه مىگويد : اكنون كه عوامل ترديد بر طرف شد بايد در برابر اين آيات تسليم باشى ، و گرنه مخالفت با حق ، نتيجه اى جز خسران و زيان در بر نخواهد داشت .
اين آيه قرينه روشنى است بر اينكه منظور اصلى در آيه گذشته ، توده مردم مىباشد ، هر چند روى سخن به شخص پيامبر است ، زيرا بديهى است كه پيامبر ص هرگز تكذيب آيات الهى را نمىكرد بلكه او مدافع سر سخت آئين خود بود .
سپس به پيامبر ص اعلام مىكند كه در ميان مخالفان تو گروهى متعصب و لجوج هستند كه انتظار ايمان آنها بيهوده است ، آنها از نظر فكرى چنان مسخ شدهاند ، و آن قدر در راه باطل گام برداشتهاند كه و جدان بيدار انسانى را به كلى
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 384
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٨٤