در اينكه منظور از اولياء خدا چه كسانى است در ميان مفسران گفتگو است ولى آيه دوم مطلب را روشن ساخته و بگفتگوها پايان مىدهد و مىگويد : « آنها كسانى هستند كه ايمان آوردهاند و به طور مداوم تقوا و پرهيز كارى را پيشه خود ساختهاند » ( * ( الَّذِينَ آمَنُوا وَكانُوا يَتَّقُونَ ) * ) .
جالب اينكه ايمان را به صورت فعل ماضى مطلق آورده و تقوا را به صورت ماضى استمرارى اشاره به اينكه ايمان آنها به سر حد كمال رسيده ولى مساله تقوا كه در عمل روزمره منعكس مىشود و هر روز و هر ساعت كار تازه اى مىطلبد و جنبه تدريجى دارد براى آنها به صورت يك برنامه و وظيفه دائمى در آمده است .
آرى اينها هستند كه با داشتن اين دو ركن اساسى دين و شخصيت چنان آرامشى در درون جان خود احساس مىكنند كه هيچيك از طوفانهاى زندگى آنها را تكان نمىدهد بلكه به مضمون « المؤمن كالجبل الراسخ لا تحركه العواصف » همچون كوه در برابر تند باد حوادث استقامت به خرج مىدهند .
در سومين آيه روى مساله عدم وجود ترس و غم و وحشت در وجود اولياى حق با اين عبارت تاكيد مىكند كه « براى آنان در زندگى دنيا و در آخرت بشارت است » : ( مُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَفِي الآخِرَةِ ) .
به اين ترتيب نه تنها ترس و غمى ندارند بلكه بشارت و خوشحالى و سرور به خاطر نعمتهاى فراوان و مواهب بى پايان الهى هم در اين زندگى و هم در آن زندگى نصيب آنان مىشود ( توجه داشته باشيد كه « البشرى » با الف و لام جنس و به صورت مطلق ذكر شده و انواع بشارتها را شامل مىشود ) .
باز براى تاكيد اضافه مىكند « سخنان پروردگار و وعدههاى الهى تغيير و تبديل ندارد ، و خداوند به اين وعده خود نسبت به دوستانش وفا مىكند ( تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللَّه ) .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 336
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٣٦