است « ( مبارك ) .
« به علاوه كتبى را كه پيش از آن نازل شدهاند همگى تصديق مىكند » ( * ( مُصَدِّقُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْه ) * ) .
منظور از اينكه قرآن كتب مقدسه پيشين را تصديق مىكند آن است كه تمام نشانه هايى كه در آنها آمده است بر آن تطبيق مىنمايد .
و به اين ترتيب دو نشانه بر حقانيت قرآن در دو جمله گذشته بيان گرديده يكى وجود نشانه هايى كه در كتب پيشين از آن خبر داده شده ، و ديگر محتواى خود قرآن كه هر گونه خير و بركت و وسيله سعادت در آن آمده است ، بنا بر اين هم از نظر محتوا و هم از نظر اسناد و مدارك تاريخى نشانههاى حقانيت در آن آشكار است .
سپس هدف نزول قرآن را چنين توضيح مىدهد كه آن را فرستاديم تا ام القرى ( مكه ) و تمام آنها كه در گرد آن هستند ، انذار كنى و به مسئوليتها و وظائفشان آگاه سازى « ( * ( وَلِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرى وَمَنْ حَوْلَها ) * ) ( 1 ) و از آنجا كه » انذار « يعنى توجه دادن به مسئوليتها و ترساندن از ترك وظائف مهمترين برنامه قرآن مخصوصا در برابر اشخاص سركش و طغيانگر است تنها به اين قسمت اشاره شده است .
و در پايان آيه مىگويد : « كسانى كه به روز رستاخيز و حساب و پاداش اعمال ايمان دارند به اين كتاب ايمان خواهند آورد و مراقب نمازهاى خود خواهند بود » ( * ( وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ يُؤْمِنُونَ بِه وَهُمْ عَلى صَلاتِهِمْ يُحافِظُونَ ) * )
در اينجا به چند مطلب بايد توجه داشت :
هامش
( 1 ) در اينكه « لتنذر » عطف بر چه جمله اى است ميان مفسران گفتگو است ولى بيشتر به نظر مىرسد كه عطف به جمله محذوفى مانند « لتبشر » و امثال آن بوده باشد .