[ سوره الأنعام ‹ 6 › : آيه 51 ]
وَ أَنْذِرْ بِه الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِه وَلِيٌّ وَلا شَفِيعٌ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ‹ 51 ›
ترجمه :
51 - به وسيله آن ( قرآن ) كسانى را كه از روز حشر و رستاخيز مىترسند ، بيم ده ، ( روزى كه در آن روز ) ياور و سرپرست و شفاعت كننده اى جز او ( خدا ) ندارند ، شايد پرهيزكارى پيشه كنند .
تفسير :
در پايان آيه گذشته فرمود كه نابينا و بينا يكسان نيستند ، و به دنبال آن در اين آيه به پيامبر ص دستور مىدهد « به وسيله قرآن كسانى را انذار و بيدار كن كه از روز رستاخيز بيم دارند » يعنى تا اين اندازه چشم قلب آنها گشوده است كه احتمال مىدهند حساب و كتابى در كار باشد ، و در پرتو اين احتمال ، و ترس از مسئوليت ، آمادگى براى پذيرش يافتهاند ( * ( وَأَنْذِرْ بِه الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى رَبِّهِمْ ) * ) .
شايد كرارا گفتهايم كه تنها وجود يك رهبر لايق و برنامههاى جامع تربيتى براى هدايت افراد كافى نيست ، بلكه يك نوع آمادگى در خود افراد نيز لازم است همانطور كه نور آفتاب به تنهايى براى يافتن راه از چاه كفايت نمىكند بلكه چشم بينا هم لازم دارد ، و نيز بذر مستعد و آماده ما دام كه زمين آماده و مستعدى وجود نداشته باشد بارور نمىگردد .
از آنچه گفتيم روشن شد كه ضمير « به » به قرآن بازگشت مىكند ، اگر چه قرآن در آيات قبل با صراحت ذكر نشده ولى از قرائن روشن مىشود .
همچنين منظور از « يخافون » ( مىترسند ) همان احتمال زيان و ضرر است