پاسخ :
شك نيست كه كار خدا فراهم آوردن زمينههاى رحمت است او انسان را آفريد ، و به او عقل داد ، و پيامبران براى رهبرى و راهنمايى او فرستاده و انواع مواهب را در اختيار وى گذارد ، و راهى به سوى زندگى جاويدان به روى همگان گشود ، اينها بدون استثناء رحمت است .
حال اگر در طريق به ثمر رساندن اين رحمتها خود انسان راه خويش را كج كند و تمام زمينههاى رحمت را براى خود تبديل به شكنجه و زحمت نمايد .
اين موضوع هيچگونه لطمه اى به رحمت بودن آنها نخواهد زد و تمام سرزنشها متوجه انسانى است كه زمينههاى رحمت را تبديل به عذاب كرده است .
آيه بعد در حقيقت تكميلى است براى آيه گذشته زيرا در آيه قبل اشاره به مالكيت خداوند نسبت به همه موجودات از طريق قرار گرفتن آنها در افق « مكان » بود ، لذا فرمود خداوند مالك آنچه در آسمانها و زمين است مىباشد .
اين آيه اشاره به مالكيت او از طريق قرار گرفتن در افق و پهنه « زمان » است لذا مىگويد : « و از آن او است آنچه در شب و روز قرار گرفته است » ( * ( وَلَه ما سَكَنَ فِي اللَّيْلِ وَالنَّهارِ ) * ) .
در حقيقت جهان ماده از اين موضوع يعنى « زمان » و « مكان » خالى نيست و تمام موجوداتى كه در ظرف زمان و مكان واقع مىشوند يعنى تمامى جهان ماده از آن او هستند ، و نبايد تصور شود كه شب و روز مخصوص منظومه شمسى است بلكه تمام موجودات زمين و آسمان داراى شب و روز و بعضى دائما در روز بدون شب ، و بعضى در شب بدون روز به سر مىبرند ، مثلا در خورشيد دائما روز است زيرا در آنجا روشنايى است و تاريكى وجود ندارد ، در حالى كه بعضى از كواكب خاموش و بىنور آسمان كه در مجاورت ستارگان قرار ندارند در تاريكى شب