يك روحيه منفى در مىآيد و خود يك عامل براى عدم تسليم در برابر حق مىگردد .
از جمله بهانه جويىهايى كه مشركان در برابر پيامبر ص داشتند و در چندين آيه از قرآن به آن اشاره شده و در آيه مورد بحث نيز آمده است اين است كه آنها مىگفتند چرا پيامبر ص به تنهايى به اين ماموريت بزرگ دست زده است ؟ « چرا موجودى از غير جنس بشر و از جنس فرشتگان او را در اين ماموريت همراهى نمىكند » ؟ مگر مىتواند انسانى كه از جنس ما است به تنهايى بار رسالت را بر دوش كشد ؟ ( * ( وَقالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْه مَلَكٌ ) * ) .
در حالى كه با وجود دلائل روشن و آيات بينات بر نبوت او جايى براى اين بهانه جويىها نيست ، به علاوه فرشته نه قدرتى بالاتر از انسان دارد و نه آمادگى و استعدادى براى رسالت ، بيش از او ، بلكه به مراتب انسان از او آماده تر است .
قرآن با دو جمله كه هر كدام استدلالى را در بر دارد به آنها پاسخ مىگويد :
نخست اينكه « اگر فرشته اى نازل شود ، و سپس آنها ايمان نياورند ، به حيات همه آنان خاتمه داده خواهد شد » ( * ( وَلَوْ أَنْزَلْنا مَلَكاً لَقُضِيَ الأَمْرُ ثُمَّ لا يُنْظَرُونَ ) * ) .
اما چرا با آمدن فرشته و همراهى او با پيامبر ص منكران گرفتار مرگ و هلاكت مىشوند ؟ دليل آن همان چيزى است كه در چند آيه قبل به آن اشاره شد كه اگر نبوت جنبه شهود و حسى پيدا كند ، يعنى با آمدن فرشته ، غيب تبديل به شهود گردد و همه چيز را با چشم ببينند آخرين مرحله اتمام حجت شده است ، چون دليلى بالاتر از اين تصور نمىشود ، با اين حال اگر كسى مخالفت كند كيفر و مجازات او قطعى خواهد بود ، ولى خداوند به خاطر لطف و مرحمت بر بندگان براى اينكه فرصتى براى تجديد نظر داشته باشند اين كار را نمىكند مگر در موارد خاصى كه مىداند طرف ، آمادگى كامل و استعداد پذيرش دارد ، يا در مواردى كه طرف مستحق نابودى است ، يعنى اعمالى انجام داده است كه استحقاق مجازات
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 160
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٦٠