تفسير :
بدنبال يادآورى نعمتهاى الهى در چند آيه قبل ، در اين آيه روى سخن را بار ديگر به مسلمانان كرده و قسمتى ديگر از نعمتهاى خود را به ياد آنها مىآورد تا به شكرانه آن در اطاعت فرمان خدا و اجراى اصول عدالت بكوشند ، مىگويد : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، نعمت خدا را به ياد آوريد در آن زمان كه جمعيتى تصميم گرفته بودند ، دست به سوى شما دراز كنند و شما را از ميان ببرند ، ولى خداوند شر آنها را از شما دفع كرد » .
( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّه عَلَيْكُمْ إِذْ هَمَّ قَوْمٌ أَنْ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ ) * ) .
خداوند كرارا در آيات قرآن مسلمانان را به ياد نعمتهاى گوناگون و الطاف خود به آنها مىاندازد ، تا به اين وسيله روح ايمان را در آنها تقويت و حس شكرگزارى و ثبات در برابر مشكلات را در آنها برانگيزد ، و آيه فوق يكى از اين آيات است .
اما در اينكه اين آيه اشاره به كدام داستان مىكند ، در ميان مفسران گفتگو بسيار است ، بعضى آن را اشاره به دفع خطر يهوديان « بنى النضير » كه طرح نابودى پيامبر ص و مسلمانان را در مدينه كشيده بودند مىدانند ، و بعضى ديگر اشاره به داستان « بطن نخل » كه در ماجراى « حديبيه » در سال ششم هجرت واقع شد ، دانستهاند آنجا كه جمعى از مشركان مكه تصميم گرفتند به سركردگى « خالد بن وليد » در نماز عصر به مسلمانان حمله ور شوند و پيامبر ص از اين توطئه آگاه گشت و با خواندن نماز كوتاه خوف ، نقشه آنها نقش بر آب شد ، و بعضى اشاره به حوادث ديگرى از زندگى پرحادثه پيامبر ص و مسلمانان مىدانند .