ناميده مىشود .
بنا بر اين حلال بودن « بهيمه انعام » يا بمعنى حليت تمام چهار پايان است ( به استثناى آنچه بعدا در آيه ذكر مىشود ) و يا بمعنى حليت بچه هايى است كه در شكم حيوانات حلال گوشت وجود دارد ( بچه هايى كه خلقت آنها كامل شده و مو و پشم بر بدن آنها روئيده است ) ( 1 ) .
و از آنجا كه حليت حيواناتى مانند شتر و گاو و گوسفند قبل از اين آيه براى مردم مشخص بوده ممكن است آيه اشاره به حليت جنينهاى آنها باشد .
ولى آنچه در معنى آيه به نظر نزديكتر ميرسد اين است كه آيه معنى وسيعى دارد هم حلال بودن اين گونه حيوانات را بيان مىكند ، و هم « جنين » آنها را ، و اگر حكم اين گونه حيوانات در سابق نيز معلوم بوده در اينجا به عنوان مقدمه اى براى استثنائات بعد تكرار شده است .
از آنچه در تفسير اين جمله گفتيم روشن شد كه ارتباط اين حكم با اصل كلى لزوم وفاى به عهد از اين نظر است كه اين « اصل كلى » ، احكام الهى را كه يك نوع پيمان خدا با بندگان است مورد تاكيد قرار مىدهد ، سپس بدنبال آن تعدادى از احكام بيان شده كه حلال بودن گوشت پاره اى از حيوانات و حرام بودن گوشت پاره اى ديگر يكى از آنها محسوب مىشود .
سپس در ذيل آيه دو مورد را از حكم حلال بودن گوشت چهار پايان استثناء كرده ، مىفرمايد : « به استثناى گوشتهايى كه تحريم آن به زودى براى شما بيان مىشود » ( * ( إِلَّا ما يُتْلى عَلَيْكُمْ ) * ) .
و به استثناى حال احرام ( براى انجام مناسك حج يا انجام مناسك عمره
هامش
( 1 ) اگر « بهيمة » را در آيه به معنى خود حيوانات بگيريم اضافه « بهيمة » به « انعام » از قبيل « اضافه بيانيه » مىشود ، و اگر به معنى « جنين » بوده باشد اضافه آن « اضافه لاميه » خواهد بود .