« سه چيز است كه خداوند به هيچ كس اجازه مخالفت با آن را نداده است : اداى امانت در مورد هر كس خواه نيكوكار باشد يا بدكار ، و وفاى به عهد در باره هر كس خواه نيكوكار باشد يا بدكار ، و نيكى به پدر و مادر خواه نيكوكار باشند يا بدكار » « .
حتى در روايتى از امير مؤمنان على ع نقل شده كه اگر كسى با اشاره پيمانى را به عهده بگيرد بايد به آن وفا كند :
اذا اومى احد من المسلمين او اشار الى احد من المشركين فنزل على ذلك فهو فى امان
( 2 ) .
سپس به دنبال دستور وفاى به پيمانها كه تمام احكام و پيمانهاى الهى را شامل مىشود يك سلسله از احكام اسلام را بيان كرده ، كه نخستين آن حلال بودن گوشت پاره اى از حيوانات است ، و ميفرمايد : چهار پايان ( يا جنين آنها ) براى شما حلال شده است ( * ( أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيمَةُ الأَنْعامِ ) * ) .
انعام جمع « نعم » به معنى شتر و گاو و گوسفند است ( 3 ) .
« بهيمة » از ماده « بهمة » ( بر وزن تهمه ) در اصل به معنى « سنگ محكم » است و به هر چيز كه درك آن مشكل باشد « مبهم » گفته مىشود ، و به تمام حيوانات كه داراى نطق و سخن نيستند ، « بهيمه » اطلاق مىشود ، زيرا صداى آنها داراى ابهام است اما معمولا اين كلمه را فقط در مورد چهار پايان به كار مىبرند ، و درندگان و پرندگان را شامل نميشود .
و از آنجا كه « جنين » حيوانات نيز داراى يك نوع ابهام است « بهيمة » نيز
هامش
( 1 ) اصول كافى جلد 2 صفحه 162 .
( 2 ) مستدرك الوسائل جلد 2 صفحه 250 .
( 3 ) « نعم » اگر به صورت مفرد استعمال شود به معنى شتر است اما اگر به معنى جمع باشد شتر و گاو و گوسفند را شامل مىشود ( مفردات راغب ، ماده نعم ) .