( * ( وَالَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّه وَرُسُلِه وَلَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ ) * ) .
البته ايمان به پيامبران و به رسميت شناختن آنها منافات با اين ندارد كه بعضى را از بعضى برتر بدانيم ، زيرا تفاوت در ميان آنها همانند تفاوت ماموريتهاى آنان قطعى است ، منظور اين است كه در ميان پيامبران راستين ، تفرقه اى از نظر ايمان و به رسميت شناختن نيندازيم .
و در پايان آيه به اين مطلب اشاره مىشود كه اگر اين دسته از مومنان در گذشته مرتكب چنان تعصبها و تفرقهها و گناهان ديگر شدند اگر ايمان خود را خالص كرده و به سوى خدا باز گردند خداوند آنها را مىبخشد « و خداوند همواره آمرزنده و مهربان بوده و هست » .
( * ( وَكانَ اللَّه غَفُوراً رَحِيماً ) * ) .
قابل توجه اينكه در آيات فوق افرادى كه در ميان پيامبران تفرقه مىاندازند به عنوان « كافران حقيقى » معرفى شدهاند ، ولى آنها كه به همه ايمان دارند به عنوان « مومنان حقيقى » معرفى نشدهاند ، تنها به عنوان « مؤمن » توصيف شدهاند ، شايد اين تفاوت به خاطر آن باشد كه مؤمنان حقيقى آنها هستند كه علاوه بر ايمان از نظر « عمل » نيز كاملا پاك و صالح باشند ، شاهد اين سخن آياتى است كه در آغاز سوره انفال آمده است كه مؤمنان را پس از ايمان به خدا با يك سلسله اعمال مثبت و زنده مانند نمو و رشد اخلاقى و اجتماعى و ايمانى ، و نماز و زكات ، و توكل بر خدا ، توصيف كرده و به دنبال آن مىگويد :
أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا ( انفال - 4 )
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 191
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٩١