اين جهت باشد كه آنها با تفرقه انداختن ميان پيامبران خدا در واقع به جمعى از آنان توهين كردهاند و بايد عذاب آنان متناسب با عمل آنها باشد .
تناسب گناه و كيفر
توضيح اينكه : مجازات گاهى « دردناك » است ( عذاب اليم ) مانند شلاق زدن و آزار بدنى و گاهى « توهين آميز » است ( عذاب مهين ) مانند پاشيدن لجن بر لباس كسى و مانند آن و گاهى پر سر و صدا است ( عذاب عظيم ) مانند مجازات در حضور جمعيت ، و نيز گاهى اثر آن در وجود انسان عميق است و تا مدتى باقى مىماند ( عذاب شديد ) ، مانند زندانهاى طويل المدة با اعمال شاقه . . . و امثال آن .
روشن است كه توصيف عذاب به يكى از صفات تناسبى با نوع « گناه » دارد و لذا در بسيارى از آيات قرآن ، مجازات ظالمان به عنوان عذاب اليم آمده است ، زيرا متناسب با دردناك بودن ظلم نسبت به بندگان خدا است ، و آنها كه گناهشان توهين آميز است و همچنين آنها كه دست به گناهان شديد و يا پر سر و صدا مىزنند كيفرى همانند آن دارند ولى منظور از ذكر مثالهاى فوق نزديك ساختن مطلب بذهن است و گرنه مجازاتهاى آن جهان قابل مقايسه با مجازاتهاى اين عالم نيست .
سپس به وضع مؤمنان و سرنوشت آنها اشاره كرده و مىگويد : « كسانى كه ايمان به خدا و همه پيامبران او آوردهاند و در ميان هيچيك از آنها تفرقه نينداختند و با اين كار ، » تسليم و اخلاص « خود در برابر حق ، و مبارزه با هر گونه » تعصب « نابجا را اثبات نمودند ، به زودى خداوند پاداشهاى آنها را به آنها خواهد داد » .