همچنين او است كه بالذات شايسته « ستايش » است ، چه اينكه كمالاتش كه شايستگى ستايش به او ميدهد ، درون ذات او است نه همانند كمالات ديگران كه عاريتى است ، و از ناحيه ديگرى مىباشد .
در آيه بعد براى سومين بار ، روى اين جمله تكيه مىكند كه « آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است ملك خدا است و خدا آنها را محافظت و نگهبانى و اداره مىكند » .
( * ( وَلِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ وَكَفى بِاللَّه وَكِيلًا ) * ) .
در اينجا اين سؤال پيش ميايد كه چرا در اين فاصله كوتاه ، يك مطلب ، سه بار تكرار شده است ، آيا تنها براى تاكيد است يا اشارات ديگرى در آن نهفته شده دقت در مضمون آيات نشان ميدهد كه هر بار ، نكته اى داشته ، نخستين بار كه به دو همسر وعده ميدهد كه پس از متاركه كردن خداوند آنها را بينياز مىكند ، براى اثبات توانايى بر وفاى به اين عهد ، مالكيت خود را بر پهنه زمين و آسمان متذكر مىشود .
بار ديگر پس از توصيه به تقوا و پرهيزگارى براى اينكه توهم نشود كه اطاعت اين فرمان سودى براى خداوند دارد ، و يا مخالفت با آن زيانى به او مىرساند ، اين جمله را تكرار مىكند .
و در حقيقت اين سخن شبيه همان است كه امير مؤمنان على ع در نهج البلاغه در آغاز خطبه « همام » فرموده است :
( ان اللَّه سبحانه و تعالى خلق الخلق حين خلقهم غنيا عن طاعتهم آمنا من معصيتهم لانه لا تضره معصية من عصاه و لا تنفعه طاعة من اطاعه
: « خداوند متعال انسانها را آفريد در حالى كه از اطاعت آنها بينياز و از نافرمانى آنها در امان بود ، زيرا نه معصيت گنهكاران به او زيانى مىرساند ، و نه طاعت مطيعان به او سودى ميدهد » ( 1 ) و سومين بار به عنوان مقدمه اى براى
هامش
( 1 ) نهج البلاغه خطبه 193 .