تفسير :
در آيه قبل به اين حقيقت اشاره شد كه اگر ضرورتى ايجاب كند كه دو همسر از هم جدا شوند ، و چاره اى از آن نباشد ، اقدام بر اين كار بىمانع است و از آينده نترسند ، زيرا خداوند آنها را از فضل و كرم خود بينياز خواهد كرد ، در اين آيه اضافه مىكند : ما قدرت بينياز نمودن آنها را داريم زيرا « آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است ملك خدا است » .
( * ( وَلِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ ) * ) كسى كه چنين ملك بى انتها و قدرت بىپايان دارد از بىنياز ساختن بندگان خود عاجز نخواهد بود ، سپس براى تاكيد در باره پرهيزگارى در اين مورد و هر مورد ديگر ، ميفرمايد : « به يهود و نصارا و كسانى كه قبل از شما داراى كتاب آسمانى بودند و همچنين به شما سفارش كردهايم كه پرهيزگارى را پيشه كنيد » .
( * ( وَلَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَإِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّه ) * ) .
بعد روى سخن را به مسلمانان كرده ، مىگويد : اجراى دستور تقوا به سود خود شما است ، و خدا نيازى به آن ندارد « و اگر سرپيچى كنيد و راه طغيان و نافرمانى پيش گيريد ، زيانى به خدا نمىرسد ، آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن او است ، و او بينياز و درخور ستايش است » .
( * ( وَإِنْ تَكْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ وَكانَ اللَّه غَنِيًّا حَمِيداً ) * ) .
در حقيقت غنى و بينياز بمعنى واقعى ، خدا است ، زيرا او « غنى بالذات » است و بينيازى غير او به كمك او است و گرنه ذاتا همه محتاج و نيازمندند ،