: « روى خود را متوجه آئين خالص توحيد كن همان سرشتى كه خداوند از آغاز ، مردم را بر آن قرار داده و اين آفرينشى است كه نبايد تبديل گردد اين است دين صاف و مستقيم » .
از امام باقر و امام صادق ع نيز نقل شده كه منظور از آن تغيير فطرت توحيد و فرمان خدا است ( 1 ) .
و اين ضرر غير قابل جبرانى است كه شيطان بر پايه سعادت انسان مىزند زيرا حقايق و واقعيات را با يك سلسله اوهام و وساوس قلب مىكند و بدنبال آن سعادت بشقاوت تبديل مىگردد .
و در پايان يك اصل كلى را بيان كرده ، ميفرمايد : « هر كس شيطان را بجاى خداوند بعنوان ولى و سرپرست خود انتخاب كند زيان آشكارى كرده » .
( * ( وَمَنْ يَتَّخِذِ الشَّيْطانَ وَلِيًّا مِنْ دُونِ اللَّه فَقَدْ خَسِرَ خُسْراناً مُبِيناً ) * ) .
در آيه بعد چند نكته كه به منزله دليل براى مطلب سابق است بيان شده :
« شيطان پيوسته به آنها وعدههاى دروغين مىدهد ، و به آرزوهاى دور و دراز سرگرم مىكند ولى جز فريب و خدعه كارى براى آنها انجام نمىدهد » .
( * ( يَعِدُهُمْ وَيُمَنِّيهِمْ وَما يَعِدُهُمُ الشَّيْطانُ إِلَّا غُرُوراً ) * ) ( 2 ) .
و در آخرين آيه از آيات مورد بحث ، سرنوشت نهايى پيروان شيطان چنين بيان شده : « آنها جايگاهشان دوزخ است و هيچ راه فرارى از آن ندارند » .
( * ( أُولئِكَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَلا يَجِدُونَ عَنْها مَحِيصاً ) * ) ( 3 ) .
هامش
( 1 ) تفسير تبيان جلد 3 صفحه 334 .
( 2 ) غرور در اصل به معنى اثر آشكار چيزى است ، ولى غالبا به آثارى كه ظاهرى فريبنده و باطنى ناپسند دارد گفته مىشود ، و به هر چيز اعم از مال و ثروت و قدرت و مقام كه انسان را بفريبد و از راه حق باز دارد مايه غرور گفته مىشود .
( 3 ) محيص از ماده « حيص » به معنى عدول و صرف نظر كردن است بنا بر اين محيص به معنى وسيله عدول و راه فرار مىآيد .