نموده و به ميدان نبرد باز مىگردند و در برابر دشمن مىايستند ) و گروه دوم كه نماز نخواندهاند ، جاى گروه اول را مىگيرند و با تو نماز مىگزارند .
( * ( فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَلْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ ) * ) .
گروه دوم نيز بايد وسائل دفاعى و اسلحه را با خود داشته باشند و بر زمين نگذارند .
( * ( وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ ) * ) .
اين طرز نماز گزاردن براى اين است كه دشمن شما را غافلگير نكند ، زيرا دشمن همواره در كمين است كه از فرصت استفاده كند « و دوست مىدارد كه شما از سلاح و متاع خود غافل شويد » و يكباره به شما حمله ور شود .
( * ( وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ مَيْلَةً واحِدَةً ) * ) .
ولى از آنجا كه ممكن است ضرورتهايى پيش بيايد كه حمل سلاح و وسائل دفاعى هر دو با هم به هنگام نماز مشكل باشد ، و يا به خاطر ضعف و بيمارى و جراحاتى كه در ميدان جنگ بر افراد وارد مىشود ، حمل سلاح و وسائل دفاعى توليد زحمت كند ، در پايان آيه چنين دستور مىدهد :
« و گناهى بر شما نيست اگر از باران ناراحت باشيد و يا بيمار شويد كه در اين حال سلاح خود را بر زمين بگذاريد » .
( * ( وَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ ) * ) .
ولى در هر صورت از همراه داشتن وسائل محافظتى و ايمنى ( مانند زره و خود و امثال آن ) غفلت نكنيد و حتى در حال عذر حتما آنها را با خود داشته باشيد كه اگر احيانا دشمن حمله كند بتوانيد تا رسيدن كمك خود را حفظ كنيد ( * ( وَخُذُوا حِذْرَكُمْ ) * ) .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 101
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٠١