و ملكات و فضائل اخلاقى را در قلب او بارور مىسازد .
اما اگر باد و نسيم ملايم و احيا كننده تبديل به طوفان مرگبار و سوزنده و يا فوق العاده سرد گرديد به هر گل و گياهى كه بوزد آن را مىسوزاند و خشك مىكند .
افراد بىايمان و آلوده نيز چون انگيزه صحيحى در انفاق خود ندارند روح خودنمايى و رياكارى همچون باد سوزان و خشك كننده اى بر مزرعه انفاق آنها مىوزد و آن را بى اثر مىسازد ، اين گونه انفاقها نه از نظر اجتماعى مشكلى را حل مىكند ( چون غالبا در غير مورد مصرف مىشود ) و نه نتيجه اخلاقى براى انفاق - كننده خواهد داشت .
جالب توجه اينكه قرآن در آيه بالا مىگويدرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ « يعنى مركز وزش اين باد سوزان و خشك كننده زراعت كسانى است كه به خود ستم كردند ، اشاره به اينكه اين زراعت كنندگان در انتخاب زمان و مكان زراعت ، دقت لازم را به عمل نياورده و بذر خود را يا در سرزمينى پاشيدهاند كه در معرض وزش چنين طوفانهايى بوده است ، يا از نظر زمان ، وقتى را انتخاب كردهاند كه فصل وزش باد سموم بوده است ، و به اين ترتيب به خود ستم كردهاند . افراد بى ايمان نيز در انتخاب زمان و محل انفاق به خود ستم مىكنند و سرمايههاى خود را بى مورد بر باد مىدهند .
از آنچه در بالا اشاره شد ، با توجه به قرائنى كه در آيه وجود دارد معلوم مىشود كه اين تشبيه در حقيقت در ميان دو چيز است يكى تشبيه انفاق آنها بزراعت بىموقع و در غير محل مناسب ، و ديگرى تشبيه انگيزههاى انفاق به بادهاى سرد و سوزان ، و بنا بر اين آيه خالى از تقدير نيست و معنى جمله ثَلُ ما يُنْفِقُونَ اين است كه مثال انگيزه انفاقهاى آنها همچون باد خشك و سرد يا سوزانى است ( دقت كنيد ) .
جمعى از مفسران گفتهاند كه اين آيه اشاره به اموالى مىكند كه دشمنان اسلام در راه كوبيدن اين آئين صرف مىكردند ، و بوسيله آن دشمنان را بر ضد
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 60
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٦٠