در روايتى از على ع نقل شده كه پيامبر خدا هر گاه ، براى نماز شب برمىخاست نخست مسواك مىكرد ، و سپس نظرى باسمان مىافكند ، و اين آيات را زمزمه مىنمود ( 1 ) .
در روايات اهل بيت نيز دستور داده شده كه هر كس براى نماز شب برمىخيزد اين آيات را تلاوت كند ( 2 ) .
نوف بكالى ، كه از ياران خاص على ع بود ، مىگويد : شبى در خدمتش بودم ، هنوز چشم مرا خواب فرا نگرفته بود ، ديدم امام برخاست ، و شروع به - خواندن اين آيات كرده ، سپس مرا صدا زد و گفت : اى نوف ! خوابى ، يا بيدار ؟
عرض كردم بيدارم و صحنه آسمان را تماشا مىكنم فرمود : خوشا آنان كه آلودگى - هاى زمين را نپذيرفتند و به اين راه آسمان ، پيش رفتند ( از چهار ديوار عالم ماده بيرون پريدند و روح بلند آنها ملكوت آسمانها را سير مىكند ) .
تفسير : روشنترين راه خداشناسى
* ( إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) * آيات قرآن تنها براى خواندن نيست ، بلكه براى فهم و درك مردم نازل شده و تلاوت و خواندن آيات مقدمه اى است ، براى انديشيدن ، لذا در آيه فوق نخست اشاره به عظمت آفرينش آسمان و زمين كرده و مىگويد در آفرينش آسمانها و زمين و آمد و شد شب و روز نشانههاى روشنى براى صاحبان خرد و انديشمندان است » ( 3 ) و به اين ترتيب مردم را به انديشه در اين آفرينش بزرگ جلب و جذب
هامش
1 و 2 - تفسير نور الثقلين و مجمع البيان .
( 3 ) - تعبير به اولى الالباب كه در اين آيه و چند آيه ديگر از قرآن مجيد ديده مىشود ، اشاره لطيفى است به صاحبان عقل زيرا « لب » در اصل بمعنى خالص هر چيزى است ، و عصاره خالص وجود آدمى همان عقل و انديشه و مغز اوست .