* ( وَالأَرْضِ ) * : يعنى اين اموال ، چه در راه خدا و بندگان او انفاق شود يا نشود ، بالآخره از صاحبان آن جدا خواهد شد ، و خداوند وارث همه ميراثهاى زمين و آسمان خواهد بود ، اكنون كه چنين است چه بهتر كه پيش از جدا شدن از آنها ، از بركات معنوى آن بهره مند گردند ، نه تنها از حسرت و مسئوليت آن .
و در پايان آيه مىفرمايد : خدا از اعمال شما آگاه است اگر بخل بورزيد ميداند و اگر در راه كمك به جامعه انسانى از آن استفاده كنيد آن را نيز ميداند و بهر كس پاداش مناسبى خواهد داد ( * ( وَاللَّه بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ) * ) .
[ سوره آلعمران ‹ 3 › : آيات 181 تا 182 ]
لَقَدْ سَمِعَ اللَّه قَوْلَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّه فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِياءُ سَنَكْتُبُ ما قالُوا وَقَتْلَهُمُ الأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَنَقُولُ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِيقِ ‹ 181 › ذلِكَ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ وَأَنَّ اللَّه لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ ‹ 182 ›
ترجمه :
181 - خداوند سخن آنها را كه گفتند خدا فقير است و ما بىنيازيم ، شنيد ، آنچه را آنها گفتند خواهيم نوشت و ( همچنين ) به قتل رسانيدن پيامبران را به ناحق ( مىنويسيم ) و به آنها مىگوئيم بچشيد عذاب سوزان را .
182 - اينها بخاطر چيزى است كه دستهاى شما از پيش فرستاده و خداوند به بندگان ( خود ) ستم نمىكند .
شان نزول :
آيه در باره توبيخ و سرزنش يهود نازل شده است ، ابن عباس مىگويد :
پيامبر ص نامه اى به يهود « بنى قينقاع » نوشت و در طى آن ، آنها را به انجام نماز و پرداخت زكات ، و دادن قرض به خدا ( منظور از اين جمله انفاق در راه خدا