[ سوره آلعمران ‹ 4 › : آيات 90 تا 91 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَأُولئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ ‹ 90 › إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَماتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِمْ مِلْءُ الأَرْضِ ذَهَباً وَلَوِ افْتَدى بِه أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ وَما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ ‹ 91 ›
ترجمه :
90 - كسانى كه پس از ايمان كافر شدند و سپس بر كفر ( خود ) افزودند ، ( و در اين راه اصرار ورزيدند ، ) هيچگاه توبه آنان ، ( كه از روى ناچارى يا در آستانه مرگ صورت مىگيرد ، ) قبول نمىشود ، و آنها گمراهان ( واقعى ) اند ( چرا كه هم راه خدا را گم كردهاند ، و هم راه توبه را ! ) .
91 - كسانى كه كافر شدند و در حال كفر از دنيا رفتند ، اگر چه در روى زمين پر از طلا باشد ، و آن را به عنوان فديه ( و كفاره اعمال بد خويش ) بپردازند ، هرگز از هيچ يك آنها قبول نخواهد شد ، و براى آنان ، مجازات دردناك است ، و ياورانى ندارند .
شان نزول :
بعضى گفتهاند آيه اول در مورد اهل كتاب كه قبل از بعثت پيامبر اسلام ص به او ايمان آورده بودند اما پس از مبعث به او كفر ورزيدند نازل شده ، و بعضى ديگر گفتهاند در مورد « حارث بن سويد » و يازده نفر از ياران او كه از اسلام برگشته بودند نازل شده ولى حارث پشيمان شد و توبه كرد و چنان كه در شان نزول آيه قبل نيز اشاره شد يازده نفر از همراهان او به حال خود باقى ماندند و باز نگشتند و در پاسخ دعوت حارث به او گفتند : ما در مكه مىمانيم و به كار خود بر ضد محمد ص ادامه مىدهيم و انتظار شكست او را داريم اگر مقصود ما حاصل شد چه بهتر و در غير اين صورت راه توبه باز است و هر گاه برگرديم ( او ما را مىپذيرد و ) در باره ما همان