[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيات 200 تا 202 ]
فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّه كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَما لَه فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ ‹ 200 › وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنا عَذابَ النَّارِ ‹ 201 › أُولئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّه سَرِيعُ الْحِسابِ ‹ 202 ›
ترجمه :
200 - و هنگامى كه مناسك ( حج ) خود را انجام داديد ، خدا را ياد كنيد ، همانند يادآورى از پدرانتان ( آن گونه كه رسم آن زمان بود ) بلكه از آن هم بيشتر ! ( در اين مراسم ، مردم دو گروهاند ) بعضى از مردم مىگويند : « خداوندا ! به ما در دنيا ( نيكى ) عطا كن ! » ولى در آخرت ، بهره اى ندارند .
201 - و بعضى مىگويند : « پروردگارا ! به ما در دنيا ( نيكى ) عطا كن ! و در آخرت نيز ( نيكى ) مرحمت فرما ! و ما را از عذاب آتش نگاه دار ! » 202 - آنها از كار ( و دعاى ) خود ، نصيب و بهره اى دارند ، و خداوند ، سريع الحساب است .
شان نزول :
در حديثى از امام باقر ع مىخوانيم كه در ايام جاهليت هنگامى كه از مراسم حج فارغ مىشدند در آنجا اجتماع مىكردند و افتخارات نياكان خود را بر مىشمردند و از ايام گذشته آنها و جود و بخشش فراوانشان ياد مىكردند . ( و افتخارات موهومى براى خود بر مىشمردند ) آيات فوق نازل شد و به آنها دستور داد كه به جاى اين كار ( نادرست ) ذكر خدا گويند و از نعمتهاى بى دريغ خداوند و مواهب او ياد كنند و با همان شور و سوز مخصوصى كه در افتخار و مباهات به