سرانجام پيروزى بر دشمن است .
در چنين موردى ، جايز است كه مسلمانان با افراد بى ايمان ، به خاطر حفظ جان خود و مانند آن ابراز دوستى كنند .
و در پايان آيه ، هشدارى به همه مسلمانان داده ، مىفرمايد : « خداوند شما را از ( نافرمانى ) خود بر حذر مىدارد ، و بازگشت ( همه شما ) به سوى خداست » ( * ( وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّه نَفْسَه وَإِلَى اللَّه الْمَصِيرُ ) * ) .
اين دو جمله ، بر مساله تحريم دوستى با دشمنان خدا تاكيد مىكند ، از يك سو مىگويد از مجازات و خشم و غضب خداوند بپرهيزيد ، و از سوى ديگر مىفرمايد : « اگر مخالفت كنيد بازگشت همه شما به سوى او است و نتيجه اعمال خود را خواهيد گرفت » .
نكتهها :
1 - تقيه يك سپر دفاعى است
درست است كه گاهى انسان به خاطر هدفهاى عالىتر ، به خاطر حفظ شرافت ، و به خاطر تقويت حق و كوبيدن باطل حاضر است از جان عزيز خود نيز در اين راه بگذرد ، ولى آيا هيچ عاقلى مىتواند بگويد جايز است انسان بدون هدف مهمى جان خود را به خطر اندازد ؟ اسلام صريحا اجازه داده كه انسان در موردى كه جان يا مال و ناموس او در خطر است و اظهار حق ، هيچگونه نتيجه و فايده مهمى ندارد موقتا از اظهار آن خوددارى كند و به وظيفه به طور پنهانى عمل نمايد . چنان كه قرآن در آيه فوق خاطر نشان ساخته و با تعبير ديگر در آيه 106 سوره نحل مىفرمايد : « إِلَّا مَنْ أُكْرِه وَقَلْبُه مُطْمَئِنٌّ بِالإِيمانِ » ، مگر كسى كه از روى اجبار چيزى بر خلاف ايمان اظهار مىكند و قلب او با ايمان مطمئن و آرام است .
تواريخ و كتب حديث اسلامى نيز سرگذشت « عمار » و پدر و مادرش را