مىمانند .
276 - خداوند ، ربا را نابود مىكند ، و صدقات را افزايش مىدهد ! و خداوند ، هيچ انسان ناسپاس گنهكارى را دوست نمىدارد .
277 - كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند و نماز را بر پا داشتند و زكات را پرداختند ، اجرشان نزد پروردگارشان است ، و نه ترسى بر آنهاست ، و نه غمگين مىشوند .
تفسير : رباخوارى نقطه مقابل انفاق
به دنبال بحث در باره انفاق در راه خدا و بذل مال براى حمايت از نيازمندان در اين آيات از مساله رباخوارى كه درست بر ضد انفاق است ، سخن مىگويد و در حقيقت هدف آيات گذشته را تكميل مىكند ، زيرا رباخوارى موجب افزايش فقر در جامعه و تراكم ثروت در دست عده اى محدود و محروميت اكثر افراد اجتماع است ، انفاق سبب پاكى دل و طهارت نفوس و آرامش جامعه ، و رباخوارى سبب پيدايش بخل و كينه و نفرت و ناپاكى است .
اين آيات با شدت تمام ، ممنوعيت حكم ربا را شرح مىدهد ولى از لحن آن پيدا است كه قبل از آن در باره ربا گفتگوهايى شده است و با توجه به تاريخ نزول سورههاى قرآن ، مطلب همين گونه است .
زيرا در سوره روم كه طبق ترتيب نزول قرآن سىامين سوره اى است كه در مكه نازل شده سخن از ربا به ميان آمده و در هيچ يك از سورههاى « مكى » غير از آن به مطلبى در باره ربا برخورد نمىكنيم ولى در اين سوره كلام در باره ربا تنها به صورت اندرز اخلاقى آمده و مىفرمايد : رباخوارى در پيشگاه پروردگار كار پسنديده اى نيست وَما آتَيْتُمْ مِنْ رِباً لِيَرْبُوَا فِي أَمْوالِ النَّاسِ فَلا يَرْبُوا عِنْدَ اللَّه ( 1 )
هامش
( 1 ) سوره روم ، آيه 39 .