* ( تُخْفُوها وَتُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ) * ) .
« و بخشى از گناهان شما را مىپوشاند ( و در پرتو اين كار بخشوده خواهيد شد ) و خداوند به آنچه انجام مىدهيد ، آگاه است » ( * ( وَيُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِنْ سَيِّئاتِكُمْ وَاللَّه بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ) * ) .
نكتهها :
1 - ترديدى نيست كه انفاق علنى و آشكار در راه خدا و اختفاى آن هر كدام اثر مفيدى دارد ، زيرا هنگامى كه انسان به طور آشكار و علنى مال خود را در راه خدا انفاق مىكند اگر انفاق واجب باشد گذشته از اين كه مردم تشويق به اين گونه كارهاى نيك مىشوند ، رفع اين تهمت نيز از انسان مىگردد كه به وظيفه واجب خود عمل نكرده است .
و اگر انفاق مستحبّ باشد ، در حقيقت يك نحوه تبليغ عملى است كه مردم را به كارهاى خير و حمايت از محرومان و انجام كارهاى نيك اجتماعى و عام المنفعه تشويق مىكند .
و چنانچه انفاق به طور مخفى ، و دور از انظار مردم انجام شود ، به طور قطع ريا و خودنمايى در آن كمتر است ، و خلوص بيشترى در آن خواهد بود ، مخصوصا در باره كمك به محرومان ، آبروى آنها بهتر حفظ مىشود ، و لذا آيه فوق مىگويد :
« هر يك از دو كار در مورد خود خوب و شايسته است » .
بعضى از مفسران گفتهاند اين دستور تنها در باره انفاقهاى مستحبى است و انفاقهاى واجب از قبيل زكات و مانند آن بهتر است هميشه آشكار و علنى باشد .
ولى مسلم است كه هيچ يك از اين دو دستور ( اظهار و اخفاى انفاق ) جنبه عمومى و همگانى ندارد بلكه موارد مختلف است در پاره اى از موارد كه اثر تشويقى آن بيشتر است و لطمه اى به اخلاص نمىزند ، بهتر است اظهار گردد ، و در مواردى كه افراد آبرومندى هستند كه حفظ آبروى آنها ايجاب مىكند انفاق به