باشد كه خداوند دستور انفاق آن را داده است يا به وسيله نذر بر خود واجب كرده باشيد ، هر گونه باشد ، خدا از تمام جزئيات آن آگاه است و جزاى آن را از خوب و بد به تناسب آن خواهد داد .
و در پايان آيه مىفرمايد : « و ظالمان ياورى ندارند » ( * ( وَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ ) * ) .
« ظالمان » در اينجا اشاره به ثروتاندوزان بخيل و انفاق كنندگان رياكار ، و منتگذاران و مردمآزاران است ، كه خداوند آنها را يارى نمىكند و انفاقشان نيز در دنيا و آخرت ياورشان نخواهد بود .
يا كسانى كه به خاطر ترك انفاق به محرومان و تهيدستان هم به آنها ظلم كردند و هم به جامعه و هم به خويشتن .
يا كسانى كه انفاقها را در محل شايسته خود به كار نگرفتند زيرا ظلم به معنى وسيع كلمه ، به معنى هر گونه كارى است كه در غير مورد خود انجام گيرد ، و از آنجا كه منافاتى در ميان اين معانى سه گانه نيست ممكن است هر سه در مفهوم آيه جمع باشد .
آرى آنها نه در دنيا يار و ياورى دارند و نه در قيامت شفاعت كننده اى و اين خاصيت ظلم و ستم ، در هر چهره و به هر شكل است .
ضمنا از اين آيه استفاده مىشود كه نذر مشروعيت دارد و بايد به آن عمل كرد . و اين از امورى بوده كه قبل از اسلام وجود داشته ، و اسلام بر آن صحه گذاشته است .
در دومين آيه سخن از چگونگى انفاق از نظر آشكار و پنهان بودن است ، مىفرمايد : « اگر انفاقها را آشكار كنيد ، چيز خوبى است ، و اگر آنها را مخفى ساخته و به نيازمندان بدهيد براى شما بهتر است » ( * ( إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَإِنْ
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 344
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٤٤