[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 272 ]
لَيْسَ عَلَيْكَ هُداهُمْ وَلكِنَّ اللَّه يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلأَنْفُسِكُمْ وَما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْه اللَّه وَما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ ‹ 272 ›
ترجمه :
272 - هدايت آنها ( به طور اجبار ، ) بر تو نيست ، ( بنا بر اين ، ترك انفاق به غير مسلمانان ، براى اجبار به اسلام ، صحيح نيست ، ) ولى خداوند ، هر كه را بخواهد ( و شايسته بداند ) ، هدايت مىكند . و آنچه را از خوبيها و اموال انفاق مىكنيد ، براى خودتان است ، ( ولى ) جز براى رضاى خدا ، انفاق نكنيد ! و آنچه از خوبيها انفاق مىكنيد ، ( پاداش آن ) به طور كامل به شما داده مىشود ، و به شما ستم نخواهد شد .
شان نزول :
در تفسير « مجمع البيان » از ابن عباس نقل شده كه : مسلمانان حاضر نبودند به غير مسلمين انفاق كنند ، آيه فوق نازل شد و به آنها اجازه داد كه در مواقع لزوم اين كار را انجام دهند .
شان نزول ديگرى براى آيه فوق نقل شده كه بى شباهت به شان نزول اول نيست و آن اين كه : زن مسلمانى به نام « اسماء » در سفر « عمرة القضاء » در خدمت پيغمبر اكرم ص بود ، مادر و جده آن زن به سراغ او آمدند و از او كمكى خواستند ، و از آنجا كه آن دو نفر مشرك و بتپرست بودند « اسماء » از كمك به آنها امتناع ورزيد ، گفت : بايد از پيامبر ص اجازه بگيرم زيرا شما پيرو آيين من نيستيد ، سپس نزد پيامبر ص آمد اجازه خواست ، آيه مورد بحث نازل گرديد .
تفسير : انفاق و كمكهاى انسانى به غير مسلمانان
در آيات قبل مساله انفاق و بخشش در راه خدا به طور كلى مطرح بود ، و در