[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 257 ]
اللَّه وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ‹ 257 ›
ترجمه :
257 - خداوند ، ولى و سرپرست كسانى است كه ايمان آوردهاند ، آنها را از ظلمتها ، به سوى نور بيرون مىبرد . ( اما ) كسانى كه كافر شدند ، اولياى آنها طاغوتها هستند ، كه آنها را از نور ، به سوى ظلمتها بيرون مىبرند ، آنها اهل آتشاند و هميشه در آن خواهند ماند .
تفسير : نور ايمان و ظلمات كفر
با اشاره اى كه در مساله ايمان و كفر و روشن بودن حق از باطل و راه راست از مسير انحرافى در آيه قبل آمده بود در اينجا وضع مؤمنان و كافران را از نظر راهنما و رهبر مشخص مىكند ، مىفرمايد : « خداوند ولى و سرپرست كسانى است كه ايمان آوردهاند » ( * ( اللَّه وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا ) * ) .
و در پرتو اين ولايت و رهبرى « آنها را از ظلمتها به سوى نور خارج مىسازد » ( * ( يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ) * ) .
لغت « ولى » چنان كه بعدا به طور مشروح در ذيل آيه إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّه وَرَسُولُه . . . ( 1 ) خواهد آمد در اصل به معنى « نزديكى و عدم جدايى » است به همين جهت به سرپرست و مربى و راهبر « ولى » گفته مىشود ، به دوستان و رفقاى صميمى نيز اين واژه اطلاق مىگردد اما روشن است كه در آيه مورد بحث به معنى اول است و لذا مىفرمايد :
هامش
( 1 ) سوره مائده ، آيه 55 .