« خداوند كه ولى مؤمنان است آنها را از تاريكيها به نور هدايت مىكند » .
ممكن است گفته شود كه هدايت مؤمنان از ظلمتها به نور تحصيل حاصل است ولى با توجه به سلسله مراتب هدايت و ايمان روشن مىشود كه چنين نيست زيرا مؤمنان در مسير هدايت و قرب الى اللَّه ، شديدا محتاج راهنماييهاى الهى در هر مرحله هستند ، و نيازمند هدايتهاى او در هر قدم و در هر كار و برنامهاند ، درست شبيه آنچه شبانه روز در نمازها مىگوييم : اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ، « خدايا پيوسته ما را به راه راست هدايت فرما » .
سپس مىافزايد : « اما كسانى كه كافر شدند ، اولياء آنها طاغوت ( بت و شيطان و افراد جبار و منحرف ) هستند كه آنها را از نور به سوى ظلمتها بيرون مىبرند » ( * ( وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ ) * ) .
« به همين دليل آنها اهل آتشاند و براى هميشه در آن خواهند بود » ( * ( أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ) * ) .
نكتهها :
1 - تشبيه « ايمان » و « كفر » به « نور » و « ظلمت » رساترين تشبيهى است كه در اين مورد به نظر مىرسد نور منبع حيات و همه بركات و آثار حياتى و سرچشمه رشد و نمو و تكامل و جنبش و تحرك است نور آرام بخش و مطمئن كننده و آگاه كننده و نشان دهنده است در حالى كه ظلمت رمز سكوت و مرگ ، خواب و نادانى ، ظلالت و وحشت مىباشد ايمان و كفر نيز چنين هستند .
2 - نكته ديگر اين كه : در اين آيه و آيات مشابه آن در قرآن مجيد ظلمت به صيغه « جمع » آورده شده ( ظلمات ) و نور به صيغه « مفرد » و اين اشاره به آن است كه در راه حق هيچگونه پراكندگى و دوگانگى وجود ندارد بلكه سراسر وحدت و