[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيات 226 تا 227 ]
لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ‹ 226 › وَإِنْ عَزَمُوا الطَّلاقَ فَإِنَّ اللَّه سَمِيعٌ عَلِيمٌ ‹ 227 ›
ترجمه :
226 - كسانى كه زنان خود را « ايلاء » مىنمايند [ سوگند ياد مىكنند كه با آنها ، آميزش جنسى ننمايند ، ] حق دارند چهار ماه انتظار بكشند . ( و در ضمن اين چهار ماه ، وضع خود را با همسر خويش ، از نظر ادامه زندگى يا طلاق ، روشن سازند . ) اگر ( در اين فرصت ، ) بازگشت كنند ، ( چيزى بر آنها نيست ، زيرا ) خداوند ، آمرزنده و مهربان است .
227 - و اگر تصميم به جدايى گرفتند ، ( آن هم با شرايطش مانعى ندارد ، ) خداوند شنوا و داناست .
تفسير : مبارزه با يك رسم زشت جاهلى
در دوران جاهليت زن هيچ گونه ارزش و مقامى در جامعه عرب نداشت و به همين جهت براى جدايى از او يا تحت فشار قرار دادن زن ، طرق زشتى وجود داشت كه يكى از آنها « ايلاء » ( 1 ) - به معنى سوگند خوردن بر ترك عمل زناشويى - بود به اين ترتيب كه هر زمان مردى از همسر خود متنفر مىشد ، سوگند ياد مىكرد كه با او همبستر نگردد و با اين راه غير انسانى همسر خود را در تنگناى شديدى قرار مىداد ، نه او را رسما طلاق مىداد تا آزادانه شوهر انتخاب كند ، و نه بعد از اين سوگند حاضر مىشد آشتى كرده و با همسر خود زندگى مطلوبى داشته باشد البته خود مردان غالبا تحت فشار قرار نمىگرفتند ، چون همسران متعددى داشتند .
هامش
( 1 ) « ايلاء » از ماده « الو » آمده كه به معنى قدرتنمايى و تصميم است ، و از آنجا كه سوگند نمونه اى از آن مىباشد اين واژه بر آن اطلاق شده است .