عَقَّدْتُمُ الأَيْمانَ « شده است ، يعنى سوگندهايى كه از روى اراده محكم كردهايد .
نكته : سوگندهاى بى اعتبار
قسم ياد كردن از نظر اسلام كار خوبى نيست ، ولى در عين حال حرام نمىباشد ، و اگر به خاطر هدفهاى مهم تربيتى و اجتماعى و اصلاحى انجام گيرد ممكن است واجب يا مستحبّ گردد ، ولى با اين حال يك سلسله از سوگندهاست كه از نظر اسلام به كلى بى اعتبار است ، از جمله :
1 - سوگندهايى كه به غير نام خدا باشد ، حتى قسم خوردن به نام پيامبر ص و ائمه هدى ع واجب العمل نيست ، يعنى اگر كسى به غير نام خدا قسم ياد كند ملزم به انجام آن نمىباشد و مخالفت آن كفاره ندارد .
2 - سوگندهايى كه براى انجام كار حرام يا مكروه ، يا ترك واجب و مستحبّ باشد آن هم اعتبارى ندارد ، مثل اينكه كسى سوگند ياد كند كه دين خود را نپردازد يا با بستگان خويش ترك رابطه كند ، يا از اصلاح ذات البين خوددارى نمايد همان گونه كه كرارا ديده شده ، بعضى از اشخاص به سبب خاطره بدى كه از يك اصلاح ذات البين پيدا مىكنند قسم ياد مىكنند كه هرگز سراغ چنين كارى نروند ، به اين گونه سوگندها نبايد اعتنا كرد ، هر چند با نام خدا باشد و يكى از تفسيرهاى « * ( لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّه بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ ) * » همين است ، ولى قسمهايى كه به نام خدا باشد ، و موضوع آن كار خوب يا لا اقل كار مباحى است ، وفا كردن به آن واجب است ، و اگر كسى با آن مخالفت كند كفاره دارد .
كفاره آن اطعام ده مسكين يا لباس پوشاندن بر ده نفر نيازمند و يا آزاد كردن يك برده است ( اين معنى در آيه 89 سوره مائده آمده است ) و اكنون كه برده وجود ندارد بايد يكى از دو كار اول را انجام داد .