« روزه اعظم با كفاره ، محتمل است كه فقط روزه يك روز ساليانه مخصوص بود كه در ميان طائفه يهود مرسوم بود . البته روزههاى موقتى ديگر نيز از براى يادگارى خرابى اورشليم و غيره مىداشتند » ( 1 ) .
حضرت مسيح نيز چنان كه از « انجيل » استفاده مىشود چهل روز روزه داشته : « آن گاه عيسى از قوت روح به بيابان برده شد تا ابليس او را امتحان نمايد . . .
پس چهل شبانه روز روزه داشته عاقبة الامر گرسنه گرديد » ( 2 ) .
و نيز از انجيل « لوقا » بر مىآيد كه حواريون مسيح نيز روزه مىگرفتند ( 3 ) .
باز در قاموس كتاب مقدس آمده است : « بنا بر اين حيات حواريون و مؤمنين ايام گذشته عمرى مملو از انكار لذات و زحمات بىشمار و روزه دارى بود » ( 4 ) .
به اين ترتيب اگر قرآن مىگويد « * ( كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ ) * » ( همان گونه كه بر پيشينيان نوشته شد ) شواهد تاريخى فراوانى دارد كه در منابع مذاهب ديگر - حتى بعد از تحريف - به چشم مىخورد .
3 - امتياز ماه مبارك رمضان
اينكه ماه رمضان براى روزه گرفتن انتخاب شده بخاطر اين است كه اين ماه بر ساير ماهها برترى دارد ، در آيه مورد بحث نكته برترى آن چنين بيان شده كه قرآن كتاب هدايت و راهنماى بشر كه « فرقان » است يعنى با دستورات و قوانين خود روشهاى صحيح را از ناصحيح جدا كرده و سعادت انسانها را تضمين نموده است در اين ماه نازل گرديده ، و در روايات اسلامى نيز چنين آمده است كه همه كتابهاى
هامش
( 1 ) قاموس كتاب مقدس ص 428 .
( 2 ) انجيل متى باب چهار شماره 1 و 2 .
( 3 ) انجيل لوقا باب 5 شماره 33 - 35 .
( 4 ) قاموس كتاب مقدس ص 428 .