[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيات 133 تا 134 ]
أَمْ كُنْتُمْ شُهَداءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قالَ لِبَنِيه ما تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدِي قالُوا نَعْبُدُ إِلهَكَ وَإِله آبائِكَ إِبْراهِيمَ وَإِسْماعِيلَ وَإِسْحاقَ إِلهاً واحِداً وَنَحْنُ لَه مُسْلِمُونَ ‹ 133 › تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما كَسَبَتْ وَلَكُمْ ما كَسَبْتُمْ وَلا تُسْئَلُونَ عَمَّا كانُوا يَعْمَلُونَ ‹ 134 ›
ترجمه :
133 - آيا شما به هنگامى كه مرگ يعقوب فرا رسيد حاضر بوديد ؟ در آن هنگام كه به فرزندان خود گفت پس از من چه چيز را مىپرستيد ؟ گفتند خداى تو و خداى پدرانت ، ابراهيم و اسماعيل و اسحاق ، خداوند يكتا و ما در برابر او تسليم هستيم .
134 - آنها امتى بودند كه درگذشتند ، اعمال آنها مربوط به خودشان بود و اعمال شما نيز مربوط به خود شما است ، و هيچگاه مسئول اعمال آنها نخواهيد بود .
شان نزول :
اعتقاد جمعى از يهود اين بود كه « يعقوب » به هنگام مرگ فرزندان خويش را به دينى كه هم اكنون يهود به آن معتقدند ( با تمام تحريفاتش ) توصيه كرد ، خداوند در رد اعتقاد آنان اين آيه را نازل فرمود ( تفسير ابو الفتوح رازى ذيل آيه مورد بحث ) .