در مذاهب ديگر هنگامى كه مىخواهند به معبود مسلمين اشاره كنند « اللَّه » را ذكر مىكنند ، زيرا توصيف خداوند به اللَّه مخصوص مسلمانان است .
3 - رحمت عام و خاص خدا .
مشهور در ميان گروهى از مفسران اين است كه صفت « رحمان » ، اشاره به رحمت عام خدا است كه شامل دوست و دشمن ، مؤمن و كافر و نيكوكار و بدكار مىباشد ، زيرا مىدانيم « باران رحمت بىحسابش همه را رسيده ، و خوان نعمت بىدريغش همه جا كشيده » همه بندگان از مواهب گوناگون حيات بهره مندند ، و روزى خويش را از سفره گسترده نعمتهاى بىپايانش بر مىگيرند ، اين همان رحمت عام او است كه پهنه هستى را در بر گرفته و همگان در درياى آن غوطه ورند .
ولى « رحيم » اشاره به رحمت خاص پروردگار است كه ويژه بندگان مطيع و صالح و فرمانبردار است ، زيرا آنها به حكم ايمان و عمل صالح ، شايستگى اين را يافتهاند كه از رحمت و بخشش و احسان خاصى كه آلودگان و تبهكاران از آن سهمى ندارند ، بهره مند گردند .
تنها چيزى كه ممكن است اشاره به اين مطلب باشد آنست كه « رحمان » در همه جا در قرآن به صورت مطلق آمده است كه نشانه عموميت آنست ، در حالى كه « رحيم » گاهى به صورت مقيد ذكر شده كه دليل بر خصوصيت آن است مانند وَكانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً : « خداوند نسبت به مؤمنان رحيم است » ( احزاب - 43 ) و گاه به صورت مطلق مانند سوره حمد .
در روايتى نيز از امام صادق ع مىخوانيم كه فرمود :
و اللَّه إله كل شيء ، الرحمن بجميع خلقه ، الرحيم بالمؤمنين خاصة :
« خداوند معبود همه چيز است ، نسبت به تمام مخلوقاتش رحمان ، و نسبت به خصوص مؤمنان رحيم