سخن خود را در اين بحث با حديث پر معنى و گويايى از پيامبر اكرم ص پايان مىدهيم آنجا كه فرمود
: ان اللَّه عز و جل مائة رحمة ، و انه انزل منها واحدة الى الارض فقسمها بين خلقه بها يتعاطفون و يتراحمون ، و اخر تسع و تسعين لنفسه يرحم بها عباده يوم القيامة ! :
« خداوند بزرگ صد باب رحمت دارد كه يكى از آن را به زمين نازل كرده است ، و در ميان مخلوقاتش تقسيم نموده و تمام عاطفه و محبتى كه در ميان مردم است از پرتو همان است ، ولى نود و نه قسمت را براى خود نگاه داشته و در قيامت بندگانش را مشمول آن ميسازد » ( 1 ) .
4 - چرا صفات ديگر خدا در * ( « بِسْمِ اللَّه » ) * نيامده است ؟ !
اين موضوع قابل توجه است كه تمام سورههاى قرآن با بسم اللَّه شروع مىشود ( بجز سوره برائت آن هم به دليلى كه سابقا گفتيم ) و در * ( بِسْمِ اللَّه ) * پس از نام ويژه « اللَّه » تنها روى صفت « رحمانيت و رحيميت » او تكيه مىشود ، و اين سؤالانگيز است كه چرا سخنى از بقيه صفات در اين موضع حساس به ميان نيامده ؟
اما با توجه به يك نكته ، پاسخ اين سؤال روشن مىشود و آن اينكه در آغاز هر كار لازم است از صفتى استمداد كنيم كه آثارش بر سراسر جهان پرتوافكن است ، همه موجودات را فرا گرفته و گرفتاران را در لحظات بحرانى نجات بخشيده است .
بهتر است اين حقيقت را از زبان قرآن بشنويد آنجا كه مىگويد : وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ : « رحمت من همه چيز را فرا گرفته است » ( اعراف - 156 ) .
و در جاى ديگر از زبان حاملان عرش خدا مىخوانيم رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً : « خدايا رحمت خود را بر همه چيز گسترده اى » ( مؤمن - 7 ) .
از سوى ديگر مىبينيم پيامبران براى نجات خود از چنگال حوادث سخت
هامش
( 1 ) همان مدارك .