در روايات متعددى كه از طرق اهل بيت ع وارد شده است مىخوانيم :
كه مقصود از كلمات تعليم اسماء بهترين مخلوق خدا يعنى محمد و على و فاطمه و حسن و حسين ع بوده است ، و آدم با توسل به اين كلمات از درگاه خداوند تقاضاى بخشش نمود و خدا او را بخشيد .
اين تفسيرهاى سه گانه هيچگونه منافاتى با هم ندارد ، چرا كه ممكن است مجموع اين كلمات به آدم ، تعليم شده باشد تا با توجه به حقيقت و عمق باطن آنها انقلاب روحى تمام عيار ، براى او حاصل گرديده و خدا او را مشمول لطف و هدايتش قرار دهد .
2 - چرا جمله « اهبطوا » تكرار شده است ؟
در آيات مورد بحث ، و آيات پيش از آن خوانديم كه قبل از توبه و بعد از توبه به آدم و همسرش حوا خطاب شده به زمين فرود آئيد ، در اينكه اين تكرار براى تاكيد است يا اشاره به دو مطلب ديگر در ميان مفسران گفتگو است ، ولى ظاهر اين است كه جمله دوم اشاره به اين واقعيت باشد كه « آدم » گمان نكند با پذيرش توبه او هبوط به زمين منتفى شده است ، بلكه او اين راه را بايد برود ! يا به اين جهت كه از اول براى اين هدف آفريده شده بود ، و يا به خاطر اينكه اين هبوط اثر وضعى عمل او بوده است ، اين اثر وضعى با توبه دگرگون نمىشود .
3 - مخاطب در « اهبطوا » كيست ؟
« اهبطوا » به صيغه جمع آمده است در حالى كه آدم و حوا كه مخاطب اصلى اين سخن بودند دو نفر بيشتر نبودند و بايد « صيغه تثنيه » آورده شود ، اما به خاطر اينكه هبوط آدم و حوا به زمين نتيجه اش اين بود كه فرزندان و نسلهاى آنها نيز در زمين ساكن خواهند شد ، به صورت صيغه جمع آمده است .