در نظرش بد ، و فرشته ديو ، خودنمايى مىكند .
به هر حال اين تشبيه در حقيقت ، يك واقعيت را در زمينه نفاق روشن مىسازد ، و آن اينكه نفاق و دورويى براى مدت طولانى نمىتواند مؤثر واقع شود ممكن است منافقان براى مدت كوتاهى از مزاياى اسلام و مصونيتهاى مؤمنان برخوردار شوند و از رفاقت پنهانى با كفار نيز بهره گيرند .
ولى اين امر همچون شعله ضعيف و كمدوامى كه در يك بيابان تاريك و ظلمانى در معرض وزش طوفانها است ديرى نمىپايد ، و سرانجام چهره واقعى آنها آشكار مىگردد ، و به جاى كسب موفقيت و محبوبيت ، منفور و مطرود خواهند شد و همانند كسى كه در بيابان راه را گم كرده و چراغ را از دست داده سرگردان مىمانند .
اين نكته نيز قابل توجه است كه در تفسير آيه هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً وَالْقَمَرَ نُوراً : « آن خدايى است كه خورشيد را روشنايى و ماه را نور بخش قرار داد ( يونس - 5 ) .
از امام باقر ع چنين نقل شده كه فرمود :
اضائت الارض بنور محمد ( ص ) كما تضيء الشمس فضرب اللَّه مثل محمد ( ص ) الشمس و مثل الوصى القمر :
« خداوند صفحه روى زمين را به محمد ص روشن ساخت همانگونه كه با نور آفتاب ، لذا محمد ص را به خورشيد تشبيه كرد ، و وصى او على ( ع ) را به ماه » ( 1 ) .
يعنى نور ايمان و وحى ، عالمگير است ، در حالى كه نفاق اگر پرتوى هم داشته باشد تنها دايره كوچكى از اطراف خود را آن هم براى مدت كوتاهى روشن مىكند ( * ( ما حَوْلَه ) * ) .
هامش
( 1 ) نور الثقلين جلد اول صفحه 36 .