ترجمهء خطبهء صد و هفتاد و دوم
ستايش خداوندى 1 حمد و ستايش خداوندى راست كه هيچ آسمانى ، آسمان ديگر را از او نمىپوشاند و نه هيچ زمينى ، زمين ديگرى را . 2 روز شورى در آن روز گوينده اى گفت : اى فرزند ابي طالب ، تو به اين امر ( خلافت ) حريص و مشتاقى . 3 من به او پاسخ دادم : شما قطعا حريصتر و دور تر از اين مقام الهى هستيد و من مخصوصتر و نزديكترم . 4 جز اين نيست كه من حقى را مطالبه كردم كه از آن من است و شما ميان من و حقّم مانع شدهايد و روى مرا از آن باز مىگردانيد . 5 هنگامى كه او [ آن نادان نابخرد ] را در جمع حضار با دليل كوبنده بجاى خود نشاندم ، باز ماند ، [ و بيدار شد ] گويى بهت زده بود و توانايى پاسخ مرا نداشت . 6