تفسير عمومى خطبهء صد و هفتاد و ششم
3 ، 4 - انتفعوا ببيان اللَّه ، و اتّعظوا بمواعظ اللَّه ، و اقبلوا نصيحة اللَّه . . . ( از بيان خداوندى بهره برداريد و مواعظ الهى را قبول كنيد و خير خواهى مقام ربوبى را بپذيريد . . . )
نصايح و اندرزهاى خداوندى فوق همهء پند و اندرزها و مواعظ است .
خداوند سبحان مىفرمايد : * ( إِنَّه لَقَوْلٌ فَصْلٌ وَما هُوَ بِالْهَزْلِ ) * ( 1 ) ( قطعا قرآن سخنى است تفكيك كننده حق از باطل و آن قرآن شوخى نيست ) وَ * ( كَلَّا إِنَّه ) * وَ * ( وَوَهَبْنا لَه ) * وَ * ( هُدىً وَذِكْرى ) * ( 2 ) ( كلام خداوندى ياد آورندهء حقايق است به كسانى كه داراى خرد مىباشند . اين قرآن هدايت است ) هر سخنى و هر نظريه اى كه مستند به غير خداوند جلّ و علا باشد ، از هر كس هم كه باشد ، از چهار جهت در مجراى نقص است :
هامش
( 1 ) . سورهء الطارق ، 13 و 14 .
( 2 ) . عنوان تذكره ( يادآور ) بودن قرآن در مواردى از قرآن آمده است : طه ، آيهء 3 و الواقعة ، آيهء 73 و الحاقة ، آيه 12 و 48 و المزمل ، آيه 19 و المدّثر ، آيهء 49 و 54 و الانسان ، آيه 29 و عبس ، آيه 11 . هدى و ذكرى در غافر ، آيه 54 و هدى با مشتقاتش در آياتى فراوان .