اختيارى را به مردم قابل پذيرش واقعى بسازد و با اين شناخت و پذيرش ، حقارت و ناچيزى سودهاى دنيوى را در هر شكلى كه باشند بفهمند و از ته دل آن را نپذيرند .
البته - ترديدى نيست كه اين تعليم و ترتيب هر اندازه هم كه در حدّ بالا باشد ، فقط در مردم كمى تأثير مىنمايد . حضرت سيد الشهداء امام حسين بن على عليهما السلام در حركت به مقصد نينوا هنگامى كه متفرق شدن مردم و دور شدن آنان را از حق و حقيقت مشاهده كرد ، چنين فرمود : النّاس عبيد الدّنيا و الدّين لعق على ألسنتهم ، يحوطونه ما دارت به معائشهم فإذا محصّوا بالبلاء قلّ الدّيانون
( مردم بردگان دنيا هستند و دين ( كه كمال انسانى است ) براى چشيدن با سر زبانشان مىباشد ، آنان مادامى كه معاششان با آن دين جريان دارد دور آن مىگردند ، و هنگامى كه بوسيله آزمايش تصفيه شوند ، انسانهاى متدين اندكند ) در روايتى ديگر نقل شده است : النّاس أبناء الدّنيا و لا يلام المرء لحبّ امّه ( مردم فرزندان دنيا هستند ، و هيچ انسانى به جهت محبت به مادر خويش توبيخ نمىشود . منظور از عدم ملامت ، آن است كه اين يك امر طبيعى است كه انسان مادامى كه در آغوش مادر است و دوران طفوليت مىگذراند ، او را دوست دارد و جاى توبيخ هم نيست . و منافاتى با آن ندارد كه محرك تكامل انسانى بايد او را از آغوش مادر بگيرد و در فضاى كمال او را به پرواز در آورد .
گفت دنيا لهو و لعب است و شما
كودكيد و راست فرمايد خدا
گر تو بر تمييز طفلت مولعى
اين زمان يا امّ موسى أرضعى
مىگويد : تو اگر مىخواهى طفل روحت ( يا شخصيت تو ) به درجه تمييز و رشد برسد ، او را بطور طبيعى از شير مادر سيراب كن و سپس آن را به درياى كمال بينداز .
همان گونه كه مادر حضرت موسى عليه السلام او را شير داد و در صندوقى گذاشت و به رود نيل رها كرد و موسى عليه السلام پس از گذشت ساليان دراز و تكاپو و تلاش جدى در مسير كمال به مقاومت رسالت رسيد و فرعون و فرعونيان را نابود كرد و دنيايى را از گمراهى نجات داد .
2 - در صورتى كه تفكرات و خدمات يك انسانى مورد نياز جامعه باشد و آن شخص بدون دريافت امتيازات مالى يا ديگر امتيازات دنيوى اقدام به كار نكند ،