تفسير عمومى خطبهء صد و چهاردهم
2 ، 5 - الحمد للَّه الواصل الحمد بالنّعم ، و النّعم بالشّكر . نحمده على آلائه كما نحمده على بلائه ( حمد مر خداى راست كه حمد را به نعمتها و نعمتها را به شكرش پيوسته است . ما به نعمتهاى خداوندى همان گونه حمد مىنماييم كه به بلايش )
خداوند سبحان همان گونه شايستهء حمد در مقابل بلاهاست كه شايستهء حمد در مقابل نعمتهاست
امير المؤمنين عليه السلام در اين جملات دو مطلب را مطرح فرموده است : مطلب يكم - اين كه خداوند سبحان از آن جهت كه حمد را به نعمتهايش و نعمتهايش را به شكر پيوسته است شايستهء حمد است . [ خواه مقصود از جملهء و النعم بالشكر تأكيد همان جمله الواصل الحمد بالنعم بوده باشد كه معنايش لزوم حمد و شكر خداوندى در برابر نعمتها است و خواه مقصود اين باشد كه اصل نعمت مقتضى حمد خداونديست و شكر مقتضى افزايش آن نعمت است ] اين كه فرموده است :