ترجمهء خطبهء صد و چهاردهم
از خطبه اى از آن حضرت عليه السلام است . در اين خطبه پندهايى است براى مردم ( حمد مر خداى راست كه حمد را به نعمتهاو نعمتها را به سپاس پيوسته است به نعمتهاى خداوندىهمان گونه حمد مىنماييم كه به بلايشكمك از او مىخواهيم براى [ اصلاح ] اين نفسهاى كند رو در جاييكه دستور به سرعت داده شده است و شتابنده به سوى آنچه كه از آن نهى شده استو طلب مغفرت مىنماييم از آن ذات اقدس در بارهء آنچه علمش احاطه نموده و در كتابش ثبت كرده استعلمى كاملو كتابى كه هيچ چيزى را رها نكرده مگر آنكه آن را نوشته است .
و ايمان به او مىآوريم ايمان كسى كه غيبها را ديده و به آنچه وعده شده آگاه گشته است - ايمانى كه اخلاصش شرك را نفى نمايدو يقينش شك راو شهادت مىدهيم به اين كه معبودى جز خدا وجود ندارد ، يگانه اى كه شريكى براى او نيستو شهادت مىدهيم به اين كه محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلم بنده و رسول اوست دو شهادتى كه بلند مىكند سخن [ پاكيزه ] راو بالا مىبرد عمل راسبك نشود آن ترازو كه شهادتين در آن نهاده شودو سنگين نشود ترازويى كه از آن برداشته شود اى بندگان خدا ، شما را به تقواى الهى توصيه ميكنم كه تنها توشهء معاد است و تنها وسيلهء پناهندگى به خداتوشه ايست رساننده به مقصد و وسيلهء پناهى است و اصل كننده به هدف مطلوبدعوت نموده است به سوى آن تقوا شنونده ترين