ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 95

النّاس عبيد الدّنيا و الدّين لعق على ألسنتهم يحوطونه ما درات به معائشهم و اذا محّصوا بالبلاء قلّ الدّيّانون ( 1 ) ( مردم بندگان [ خود باختهء ] دنيايند ، و دين را براى چشيدن باز بانشان مىخواهند ، به دور دين مادامى كه معاششان به آن دور مىزند ، مىگردند و هنگامى كه با آزمايشها تصفيه شوند ، متديّنهاى واقعى اندكند . ) به همين جهت است كه امير المؤمنين عليه السّلام مىفرمايد : « در آن موقع نمىماند از شما مگر ته مانده اى مانند ته ماندهء ديك . » سپس مىفرمايد : « و انسان مؤمن را از ميان شما برميگزيند مانند برگزيدن مرغ دانهء درشت را از ميان دانه‌هاى ريز . » ظاهر جمله اينست كه فتنه‌هاى آخر الزّمان نخست انسانهاى برجسته را از ميان جامعه بر مىچيند ، به اين كه يا خود آنان با گوشه گيرى و كنار رفتن از متن جامعه ، تدريجا از بين مىروند و يا قدرتمندان آن فتنه‌ها با مبارزهء بىامان با آن شخصيّتهاى بزرگ و با ايمان ، آنانرا از جامعه حذف ميكنند تا ميدان تاخت و تاز را براى خود آماده بسازند . 49 ، 55 - أين تذهب بكم المذاهب ، و تتيه بكم الغياهب ، و تخدعكم الكواذب و من أين تؤتون ، و أنّى تؤفكون فلكلّ أجل كتاب ، و لكلّ غيبة إياب ( اى مردم ، اين راههاى مختلف شما را بكجا مىبرد و تاريكيها در كدامين بيابان سرگردانتان مىسازد و دروغها چگونه شما را مىفريبد از كدامين راه بر شما