31 ، 36 - سبحانك ما أعظم شأنك ، سبحانك ما أعظم ما نرى من خلقك و ما أصغر كلّ عظيمة فى جنب قدرتك و ما أهول ما نرى من ملكوتك و ما أحقر ذلك فيما غاب عنّا من سلطانك و ما أسبغ نعمك فى الدّنيا و ما أصغرها فى نعم الآخرة ( پاكيزه پروردگارا ، چه با عظمت است شأن تو ، پاك خداوندا ، چه بزرگست آنچه كه از مخلوقات تو مىبينيم ، و چه كوچك است هر بزرگى در جنب قدرت تو ، و چه دهشتناكست آنچه كه از ملكوت تو مىبينيم ، و چه محقّر است اين ملكوت در برابر آن عظمتهاى قدرت تو كه از ما پوشيده است ، چه فراوان است نعمتهاى تو در اين دنيا ، و چه كوچك است اين نعمتهاى دنيوى در مقابل نعمتهاى اخروى )
هر مفهومى را به عنوان خدا فكر كنيد ، خدا بزرگتر از آن است .
مسأله ايست بس شگفتانگيز كه آدمى هر اندازه از رشد و كمال بيشترى برخوردار باشد ، خود را كوچكتر و خدا را بزرگتر از آن در مىيابد كه در مراحل قبلى درك كرده بود . اين مطلب است كه قرآن مجيد در اين آيه به آن اشاره مىنمايد : * ( إِنَّما يَخْشَى الله مِنْ عِبادِه الْعُلَماءُ ) * ( جز اين نيست كه دانايان هستند كه از خدا مىترسند . ) مفهوم حصرى اين آيهء مباركه كه دلالت مىكند به اين كه نادانان از خدا نمىترسند ، و اهمّيّتى به شأن و مقام الوهيّت نمىدهند . قطعا چنين است ، همان گونه كه طفل شير خوار از مقام و شخصيّت پدر حكيم و عارف خود آگاهى ندارد و در محضر او هر گونه