ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 238

جمال و جلال آن ذات اقدس است كه بدون آنها خدائى مطرح نيست و راه شناخت اين مختصّات ، توجّه همه جانبه به مفهوم كامل مطلق است كه ضرورىترين صفت اوست . مانند الحمد للَّه الَّذى علا بحوله و دنا بطوله ، مانح كلّ غنيمة و فضل و كاشف كلّ عظيمة و أزل ( 1 ) ( سپاس مر خداى راست كه به قدرت و سلطهء ربوبيش بالاتر از همهء جهان هستى و با احسان و عنايت پروردگاريش بهمهء موجودات نزديك است ، او است بخشندهء هر سود و فضل و بر طرف كنندهء هر حادثهء بزرگ و تنگناى سخت . ) الأوّل الَّذى لم يكن له قبل فيكون شيء قبل و الآخر الَّذى ليس له بعد فيكون شيء بعده ( 2 ) ( خدا آن ذات اوّل است كه براى او هيچ قبلى نبوده است تا پيش از ذات اقدس او چيزى وجود داشته باشد ، و آن آخر است كه براى او بعدى وجود ندارد ، تا چيزى بعد از او وجود داشته باشد . ) يعنى آن ذات واجب ما فوق هر ابتداء و انتهاء است كه تصوّر شود . الحمد للَّه المتجلَّى لخلقه بخلقه و الظَّاهر لقلوبهم بحجّته ( 3 ) ( سپاس مر خداى را كه بوسيلهء خلقتى كه فرموده است ، بمخلوقاتش تجلَّى نموده و با حجّت درونى در دلهاى آنان آشكار است . ) همچنين در جملات ديگر از نهج البلاغه كه علم مطلق و قدرت مطلقهء خداوندى