حقيقت كه خداوند انسانها را براى مورد عنايت قرار دادن خود آفريده است و به آنان رحمت و محبّت دارد ، و همچنين با درك جمال و فروغ الهى كه در ملكوت هستى قابل شهود است ، حالت وجد و انبساط و بهجت و لذّت عليا و سرورى و الا در درون انسان سر مىكشد .
هر اندازه رشد مغزى و روحى يك انسان بالاتر و دورى او از كثافات زيادتر و اجتناب او از معاصى بيشتر ، خوف و رجاء ( انقباض و انبساط ) وى عالىتر و كاملتر و پر معنىتر مىباشد .
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 230
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص٢٣٠