ترجمهء خطبهء نود و هشتم
در اين سخنان به ظلم بنى اميّه اشاره مىفرمايد : ( و سوگند به خدا ، تا آن گاه آل اميّه به سلطهء خود ادامه خواهند داد كه حرامى از محرّمات خدا را رها نكنند مگر اين كه آن را حلال كنند و پيمانى را رها نكنند مگر اين كه آن را نقض نمايند و تا آن گاه كه هيچ خانهء بنا شده از گل و گچ [ در شهرها و دهات ] و خيمههاى ساخته شده از پشم و مو و كرك [ در بيابانها ] را رها نكنند مگر اين كه ظلمشان وارد آن خانهها و خيمهها شود و سوء مديريّتشان موجب ناگوار بودن سكونت در آنها گردد تا آن هنگام كه مردم به دو دستهء گريان تقسيم شوند : مردمى گريان به دينشان و مردمى گريان به دنيايشان و تا آن زمان كه پيروزى و انتقام يكى از شماها از يكى از آنان ( بنى اميّه ) مانند پيروزى و انتقام بنده از مالكش بوده باشدكه در حضور مالك ، اطاعتش مىكند و در غياب او بدگوئى از وى مىنمايد و تا وقتى كه متحمّلترين شماها به مشقّت ، دارندگان بيشترين حسن ظنّ از شماها در بارهء خدا شود [ در چنان روزگاران ] اگر خداوند عافيتى بشما عنايت فرمود ، بپذيريد - 13 و اگر مبتلا به حوادث شديد تحمّل نمائيد زيرا « عاقبت از آن مردم با تقوى است » . )