ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 217

و امّا انگيزهء خوف و بيم ( 1 ) از خداوند متعال را بايد به امورى كه ذيلا متذكَّر مىشويم ، تحليل نمائيم : نخست يك مقدّمهء مختصر و بسيار ضرورى را يادآور مىشويم . مقدّمه اينست كه ترس از خدا و بيم و هراس و وحشت از او ، نبايد معلول تصوّر يك خداى وحشتناك و ظالم و متعدّى [ العياذ باللَّه ] بوده باشد ، زيرا يكى از صفات خداوند متعال عدالت ( دادگرى محض ) اوست . و ظلم از كسى صادر مىشود كه نيازى داشته باشد ، يا اسير هوى و هوس گردد و يا نفع و ضررى براى او مطرح شود ، و همهء اين امور در بارهء خداوند دادگر و خير و كمال مطلق و داراى محبّت به بندگان خود روشنترين محال است كه اندك تصوّرى در بارهء بىنيازى او از نفع و ضرر و عدالت مطلق و محبّت او بر بندگانش و قدرت مطلقهء او فوق همهء هستى و استغناى ذاتى او از آفريدن مخلوقات ، تصديق به برى بودن خداوند از ظلم و جور را در بر دارد . بنا بر اين ، خوف از خدا نبايد به اين معنى تلقّى شود كه خداوند يك موجود ظالم و وحشتناك است كه بايد همواره از او ترسيد و مىتوان گفت : اگر كسى چنين تصوّرى در بارهء خدا داشته باشد ، محروم از خداشناسى است . پس از اين مقدّمه مىرسيم به اين كه تفسير » خوف از خدا « يعنى چه گفتيم : اين معنى را بايد به امورى تحليل كنيم :