آنان كه از جهاد با دشمن خونخوار خوددارى ميكنند - دشمنى كه حيات آنانرا مزاحم هواى خود مىداند و فقط در صورت بردگى ، زندگى آنانرا برسميّت مىشناسد - در حقيقت از ادامهء عامل حيات شرافتمندانهء خود ، خوددارى مىكنند . اينان با ناديده گرفتن دشمن و اميال پليدانهء او ، در حقيقت عظمت و ارزش جان خود را ناديده مىگيرند . آيا اين بيخبران از حيات و ارزش آن ، با كمال اختيار دست به خودكشى نمىزنند آيا اينان بيمارى سست عنصرى خود را در بارهء حيات بر ديگر افراد جامعه سرايت نمىدهند مىتوان گفت : كسانى كه در دفاع از جان خود مسامحه مىورزند و و ارزش حيات خود را نمىدانند و منطقهء ممنوع الورد جان خود را براى ورود هر ضدّ حيات و جان ، باز مىگذارند و در نتيجه ديگران را نيز به حيات و جان خويشتن بىاعتنا مىسازند ، در واقع حيات و جان را بازيچهء انسان نماهائى پستتر از حيوانات درنده مىنمايند . اينان آن جلَّادان حرفه اى را در كشتار انسانها اعانت ميكنند . آيا احتمال نمىرود كه روز قيامت در پيشانى اين اعانت كنندگان به كشتار انسانها « مأيوس باد از رحمت خداوندى » نوشته شود ( 1 ) « و من سخنان سازنده و حياتبخش بگوشتان خواندم ، نشنيديد . » بقول مولوى :