ذكر قرار بگيرد . . . مىدرخشد .
مقصود از بيوت همهء جايگاههاى ذكر و تسبيح خداوندى است ، مانند مساجد و بيوت انبياء و اولياء و ائمّهء معصومين عليهم السّلام چنان كه در بعضى از احاديث آمده است . بنا بر ارتباط دو آيه به آيهء نور ، مىتوان تفسير يا تطبيق آيات را چنين در نظر گرفت : تمثيل آيهء نور ( كانون نور ( چراغ ) در شيشهء صيقلى و درخشان در مشكات ) در درون انسانهاى وارسته از آلودگىها كه در معابد الهى مشغول ذكر و تسبيح خداوندى مىباشند . معناى آيات بنا بر اين ، چنين مىشود كه نور خداوندى با آن تمثيل كه در آيهء نور آمده است ، براى آن مردان الهى ، قابل شهود است .
9 - عمران : يا سيّدى ، أليس قد كان ساكتا قبل الخلق لا ينطق ثمّ نطق
( عمران مىپرسد : اى سرور من ، آيا چنين نيست كه خداوند پيش از ايجاد مخلوقات ساكت بود و سخنى نمىگفت و سپس سخن گفت )
الإمام : لا يكون السّكوت إلَّا عن نطق قبله ، و المثل في ذلك إنّه لا يقال للسّراج هو ساكت لا ينطق و لا يقال : إنّ السّراج ليضيء فيما يريد أن يفعل بنا ، لأنّ الضوء من السّراج ليس بفعل منه و لا كون و إنّما هو ليس شيء غيره ، فلمّا استضاء لنا قلنا قد أضاء لنا حتّى استضأنا به ، فبهذا تستبصر أمرك يا عمران .
( امام علىّ بن موسى الرّضا ( ع ) در پاسخ عمران فرمودند : سكوت ممكن نيست مگر اين كه پيش از آن نطقى ( سخنى ) صورت گرفته باشد . مثل اين قضيّه اين است كه گفته نمىشود كه چراغ ساكت است و سخن نمىگويد و گفته نمىشود كه : چراغ در آن روشنائى كه بما مىدهد ، با اراده اين كار را انجام مىدهد ، زيرا روشنائى و كار وجودى صادر از چراغ نيست .
چراغ جز موجوديّت خود چيزى نمىباشد ، وقتى كه چراغ براى ما روشن شد مىگوئيم : چراغ براى ما روشن شد و ما از روشنائى آن برخوردار گشتيم . اى عمران با اين مطلب كه گفتم حقيقت مطلوبت را در مىيابى ) .
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 232
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص٢٣٢