ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 113

دائما و لا ينقطع در كمين حيات و « من » مانند اين كه فقط با ما سر و كار دارند ، نشسته با چشمك زدنهاى گوناگون خود ، بما هشدار مىدهند كه حتى نبايد يك لحظه از « حيات و من » خود غفلت بورزيد و الا همان لحظه بديار نيستى رهسپار خواهيد گشت ، و يا آن « حيات و من » را كه براى شما مطلوب است ، از دست خواهيد داد . طبيعى است كه انسانى كه در چنين حالت ناتوانى و وحشت روزگار خود را مىگذراند ، « هلوع » خواهد بود ، يعنى با روى آوردن كمترين ناملائمات آنها را مختل كنندهء « حيات و من » تلقى نموده ، وحشت و احساس ناتوانى در وى بوجود خواهد آورد . و با موفقيت به اندك خير ، آن را عامل بقاء حيات و صيانت ذات تلقى نموده ، دو دستى آن را در بر خواهد گرفت . حتى اگر فرض كنيم كه پيشرفت علم و قدرت انسانى به حدى برسد كه بتواند حوادث و رويدادهاى پيرامون خود را در دائره اى بسيار گسترده بشناسد ، با اين حال اين انسان خود به خوبى ميداند كه « حيات و من » او در مجموعه اى از انسانها و محيط طبيعى قرار گرفته است كه نظم و سيستم هر دو باز بوده و هر - لحظه احتمال ورود آسيب از آن دو قلمرو يك احتمال منطقى است ، اگر چه با نظر محدود نظم و سيستم آن دو بسته به نظر مىآيد ( 1 ) آرى ،