هيچ لجنى در درون انسانى مانند تكبر و خود محورى مانع جريان آبحيات معرفت و شناخت در درون وى نيست . گاهى اين لجن بقدرى رسوب شده و تحجر يافته است كه از ورود حتى يك قطره آب معرفت از جهان قابل شناخت به درون مانع مىگردد . گاهى ديگر بمرحلهء تحجر و رسوب نرسيده ولى هر آب معرفتى كه وارد درون شود آن را آلوده و كثيف مىسازد . نخست آيات مربوطه به اين نكبت و سيه روزى را در نظر مىگيريم : 1 - * ( وَقالَ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلائِكَةُ أَوْ نَرى رَبَّنا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً ) * ( 1 ) ( و آنان كه ديدار ما را آرزو نمىكنند و اميدى به آن ندارند ، گفتند ، اگر فرشتگانى بر ما نازل مىگشت يا پروردگارمان را مىديديم [ اينان ] در نفس خود تكبر ورزيدند و تجاوز بزرگى كردند ) . 2 - * ( إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ الله بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ إِنْ فِي صُدُورِهِمْ إِلَّا كِبْرٌ ما هُمْ بِبالِغِيه فَاسْتَعِذْ بِالله إِنَّه هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ ) * ( 2 ) ( آنان كه در